Als de graankorrel niet in de aarde valt…

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als de tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen, maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht. Wie zijn leven liefheeft, zal het verliezen, en wie zijn leven haat in deze wereld, zal het behouden tot het eeuwige leven.
                                                                                                          Johannes 12:24-25

 Deze woorden van Jezus vormen de kern van het Evangelie. Het is een geheimenis dat Jezus deelt met Zijn leerlingen vlak voor Zijn lijden en sterven. De Apostel Paulus zegt:

Want het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan wel dwaasheid, maar voor ons die behouden worden, is het een kracht van God.               1 Korinthe 1:18

 Sterven om vrucht te dragen; je leven verliezen om het te behouden – Jezus zet alles op scherp en zet deze wereld tegenover het eeuwige leven.

De taal van deze tekst bestaat uit uitersten. Zo worden liefhebben en haten tegenover elkaar gesteld. Jezus polariseert. Het is of het één, of het andere. Deze manier van spreken komen we vaker tegen in de woorden van Jezus. Je hand afhakken, je oog uitrukken. Het is voor ons westerlingen, die geneigd zijn om dingen letterlijk te nemen, nogal schokkend om dit te lezen. Jezus wil met deze manier van spreken de aandacht op Zijn principes richten. Als Jezus zegt dat iemand die Hem wil volgen en niet zijn vader en moeder en broers en zussen haat onmogelijk zijn leerling kan zijn (Lukas 14:26), dan gaat het niet over haat zoals wij dat bedoelen. Haat is voor ons een hekel aan iemand hebben, iemand negatief bejegenen, en zelfs iemand het slechtste toewensen.

Als Jezus in deze teksten spreekt over het haten van vader, moeder, broers en zussen, dan gaat het niet over slechte relaties die door Bert van Leeuwen in Het Familiediner moeten worden hersteld. Jezus wil de verhouding tussen de liefde voor Hem en het Koninkrijk van God, en de goede dingen van het aardse leven op scherp zetten. Jezus is belangrijker dan alle andere dingen. Het eeuwige leven is belangrijker dan het perfecte, welvarende en succesvolle leven op aarde.

Als Jezus daarnaast spreekt over de graankorrel die moet sterven, dan wijst Hij op de tijdelijkheid van het aardse leven. Als dat aardse leven overgegeven wordt aan de Heer, dan zal het veel vrucht dragen. Maar als we vasthouden aan de idealen die de wereld aan ons opdringt, dan zullen we ook alleen maar van het hier en nu kunnen genieten – daarna ben je verloren.

Jezus sprak over de graankorrel op een tijdstip dat Zijn eigen sterven heel erg dichtbij was gekomen. Hij wilde Zijn leerlingen voorbereiden op iets dat zij zich niet konden voorstellen. Hun meester zou sterven. Maar dat sterven zou niet voor niets zijn. De graankorrel, het overgegeven leven van Jezus, dat zou vrucht gaan dragen. Velen zouden Jezus gaan leren kennen. Door Zijn opstanding, door het werk van de Geest, door de verkondiging van het Evangelie.

Jezus is een voorbeeld voor ons. Zijn leven was overgegeven in Gods hand. Jezus leefde volkomen naar Gods wil. Het aardse, het comfort, de weg van de minste weerstand – het zou Jezus van Zijn missie hebben afgehouden. Hij moest sterven om vervolgens op te staan. Hij moest de dood in de ogen kijken, om vervolgens de dood te overwinnen.

En wij? Wij leren door de Geest om hetzelfde te doen. Niet omdat we een hekel aan deze wereld hebben. Jezus zegt zelf dat God de wereld zo lief heeft gehad dat Hij Zijn eniggeboren zoon heeft gegeven.

Het leven van Jezus kende vreugde en Hij genoot van lekker eten, van gezelligheid en van de mooie dingen in het leven. Tegelijk zag Hij haarscherp de gebrokenheid, de pijn en moeite die door de zondeval is gekomen. En toen het erop aankwam zei Hij: ‘Niet mijn wil maar Uw wil geschiedde.’

We mogen vol in het leven staan zoals Jezus. En we kunnen door het werk van de Geest onderscheid maken wanneer we onze eigen wil, ons eigen verlangen, op het altaar moeten leggen. En soms moet je dan je ouders teleurstellen, de veilige kaders achterlaten en het risico lopen om je ‘leven’ op het spel te zetten. In veel gevallen hoeven we onze familie niet achter te laten.

Soms moet je de schepen achter je verbranden omwille van Jezus, omwille van het koninkrijk. Dan sterft er een stukje van jezelf. Maar de belofte is dat dit vrucht brengt die veelvoudig is. Durven we de Heer te vertrouwen? Zijn weg is de beste!

Harry Zijlstra
Pastor Pinkstergemeente Amsterdam