‘Ik kan dat niet doen, ik ben lui aangelegd.’

Kennen jullie die gelijkenis van Jezus waarin Hij spreekt over twee zonen die gevraagd worden om te helpen? De ene zoon zegt: ‘Ja, ik kom helpen’, en de andere zegt: ‘Nee, ik wil niet’. Nou komt uiteindelijk de zoon die ‘nee’ zei wél opdagen om te helpen en de zoon die ‘ja’ zei niet.

De moraal van het verhaal is vervolgens dat je niet zoveel hebt aan mooie beloftes en praatjes, als je ze vervolgens niet waarmaakt. Daden zijn uiteindelijk belangrijker dan woorden.

Nou heb ik toch wat vreemds meegemaakt vorige week… De afgelopen tijd heb ik voornamelijk in een seizoen van bruiloften en trouwen geleefd. Niet alleen zijn Beau en ik getrouwd, maar ook mijn beste vriendin is getrouwd met haar man. Op die bruiloft mocht ik ceremoniemeester zijn en had ik nogal wat taken.

In de online chat van het versieringsgroepje dat bij elkaar verzameld was, had ik heel duidelijk aan alle helpers gevraagd wat zij wilden doen en wie welke taak het beste kon doen. Zo kwamen er op de dag zelf drie mannen en drie vrouwen opdagen. Zonder te vragen gingen de vrouwen aan de slag met de taak die we online vooraf al hadden besproken. De mannen, drie vrienden, wisten niet meer welke klus ze hadden gekozen, dus vertelde ik dat zij hadden aangegeven de ballonnen en strikken aan de heg op te hangen. Ik liep rond met andere versiering toen ik na een half uur weer bij de mannen aankwam. Er hing nog niks aan de heg.

‘Jij kunt waarschijnlijk veel beter knopen en strikken dan ik’, zei één van de vrienden, zittend op een bankje. Dit deed me denken aan vroeger, als mama vroeg of we de auto vol boodschappen konden uitladen. Ik zei dan altijd tegen mijn broertje: ‘Jij bent vast veel sterker dan ik, jij kunt dat beter’, zodat hij de taak trots in zijn eentje ging uitvoeren.

Ik deed een strik voor en de mannen deden het na. Nu zou het toch wel goed moeten komen. Na anderhalf uur hingen er nog maar bar weinig ballonnen en strikken aan de heg.

‘Vrouwen zijn ook gewoon veel beter in versieren en priegelwerk’, kreeg ik te horen toen ik ernaar vroeg. Nu was ik er een beetje klaar mee en gaf ik het voorbeeld van de boodschappenauto. ‘Je bent hier om te helpen of je bent hier nutteloos; wat gaat het zijn?’

‘Ja, we willen wel helpen, maar wij zijn Arubanen en Antillianen, die zijn lui aangelegd.’ ‘Nooit geweten dat afkomst bepaalt hoe competent je bent’, zei ik sarcastisch. Geschrokken en lachend door de opmerking gingen de mannen dan toch maar aan het werk.

Wat een smoes, dacht ik. Zouden ze dat vaker zeggen als smoes of zouden deze mannen er echt van overtuigd zijn dat ze ‘maar zo zijn’ en dus niet beter kunnen? Het opgeefgehalte lag in ieder geval erg hoog bij deze vriendengroep.

Het versieren van een heg voor de bruiloft is allemaal niet zo belangrijk en serieus, maar wat als je een taak krijgt die wél serieus is? Een taak waar je ‘ja’ tegen hebt gezegd, maar je zegt ook andere dingen tegen jezelf, zoals: ‘Daar ben ik toch te oud voor’, ‘Ik ben nog veel te jong’, ‘Niemand neemt mij serieus’, ‘Een vrouw hoort dat niet te doen’, ‘Ik kom uit een onbelangrijke familie en heb niet de juiste achtergrond’, ‘Mijn cultuur is daartegen’ of zoiets als ‘Ik ben toch lui aangelegd’.

Ik ken nog wel wat mensen zoals Sarah, Jeremia, Gideon, Amos, Petrus en wat dacht je van Jona, die met overtuigingen en soms ook smoesjes kwamen bij een van hun taken.

Als God jou roept, maakt het niks uit welke redenen je geeft waarom het eventueel niet zou kunnen lukken, want met en door Hem is alles mogelijk. Maar ook wanneer God je niet specifiek roept voor een taak, maar jij hebt ‘ja’ gezegd, laat dan je ja tellen, want:

Wat u ook doet, doe het van harte, als voor de Heere en niet voor mensen.

Kolossenzen 3:23.

Voor de mensen die zich zorgen maken over de mannen uit het verhaal of de uitkomst van de heg: geen stress. Die avond op het bruiloftsfeest hebben we het goed gemaakt en heb ik nog complimenten gegeven over hoe mooi de heg uiteindelijk was geworden.

Romy Wolters-Zimmermann