Open Doors, Soedan

De oorlog in Soedan – die het vierde jaar ingegaan is – wordt door internationale organisaties omschreven als de grootste humanitaire en vluchtelingencrisis ter wereld. Op dit moment hebben ruim 33,7 miljoen mensen dringend hulp nodig. Enorme groepen mensen zijn op de vlucht geslagen, ook naar buurlanden. In het buitenland zijn omstandigheden zo moeilijk, dat velen overwegen terug te keren naar het door oorlog geteisterde Soedan. Broeder Ebrahiem Al-Sadig*, een kerkleider en vluchteling, vertelt over de oorlog, de invloed op de kerk en over vervolging in Soedan.

Lijden en zingen
Kort na het begin van de burgeroorlog in 2023 vluchtten Ebrahiem en zijn familie uit Soedan. De samenleving ziet de Soedanese nationale identiteit als integraal onderdeel van de islam en christenen zijn er al decennialang systematisch vervolgd. De islamitische regering probeert al decennialang de vervolging van christenen in Soedan te legitimeren, vertelt Ebrahiem. “De oorlog geeft hun nieuwe manieren om dit voor elkaar te krijgen.” Ebrahiem vertelt dat Soedanese christenen gewend zijn aan de moeilijkheden waarmee ze dagelijks te maken krijgen. “De Bijbel zegt dat het een eer is om voor Hem te lijden, dus het is een zegen. En iedereen, overal ter wereld, lijdt op hun eigen manier voor hun geloof. Als je naar onze kerken gaat zie je hoe mensen lijden, maar ze prijzen nog steeds de Heer. Ze zingen nog steeds luid, ze kunnen zich niet stilhouden. De kerk is de enige plek waar ze blij en gelukkig zijn en vrede ervaren.”

Vrouwen en meisjes meest kwetsbaar
Omdat helaas mannen op veel plaatsen gedood of gerekruteerd werden voor de gevechten, bleven vrouwen, meisjes en kinderen kwetsbaar achter. “Zelfs in Khartoem is het niet veilig voor vrouwen en meisjes om op straat te zijn vanwege de controleposten, je weet nooit wat er met je zal gebeuren. We hebben veel verhalen gehoord dat zelfs bij controleposten van de RSF of de SAF meisjes worden lastiggevallen en verkracht”, vertelt Ebrahiem.

De eer- en schaamtecultuur in Soedan maakt het voor veel vrouwen moeilijk om seksueel geweld te melden. Ebrahiem legt uit dat deze dagelijkse realiteit de mogelijkheden om voor hun gezin te zorgen ernstig beperkt. “Ze proberen niet te veel buiten op straat te zijn. Om die reden hebben velen van hen geen baan, ze hebben geen betaald werk. Als je kijkt naar de Soedanese gemeenschap dan vormen vrouwen de meerderheid. Het zijn de vrouwen die hier alles moeten doen, maar dat lukt dus niet. Hoe lossen we deze problemen op? Ik weet niet hoe …”

Hoe gaat het met de kerk in Soedan?
“De meeste kerkleiders lijden honger. Ze weten niet wat hun volgende maaltijd is, laat staan wat ze de volgende dag te eten hebben. Er zijn Soedanese kerkorganisaties die proberen te helpen, maar omdat kerkleden zelf niets hebben kunnen ze ook hun leiders niet ondersteunen. Iedereen lijdt. De meeste mensen kunnen geen medicijnen meer betalen. Velen kunnen hun kinderen niet naar school sturen. Het is verschrikkelijk moeilijk.”

Nu proberen veel christenen terug te keren. Samen met de paar mensen die waren gebleven, proberen ze kerken in Soedan weer in gebruik te nemen. Als dat niet gebeurt, dan is het te laat. Er vinden bijeenkomsten plaats in kerken zonder dak. Er was een paasdienst in een van de oudste kerken van Khartoem, hoewel er niet veel mensen aanwezig waren. Dit is om te laten zien: we zijn er nog steeds en we zullen onze kerken niet verlaten. Kerkelijke gemeenschappen en hun leiders proberen nu kerken schoon te maken en te herstellen om te voorkomen dat ze in beslag worden genomen.”

Liefde voor vervolgers
Ebrahiem werd de afgelopen decennia ondervraagd door overheidsfunctionarissen. “Ik zat, om eerlijk te zijn, vol haat tegen een bepaalde man.” Hij vertelt dat hij ooit in een donkere straat de kans had om een van deze functionarissen te doden en daarmee ook weg kon komen. “De verleiding was groot om hem van achteren neer te slaan en in het donker achter te laten. Om eerlijk te zijn, ik ben geen goede christen. Toen ontdekte ik hoeveel haat ik heb voor de vervolgers in mijn leven, en dit is niet wat God van ons vraagt.”

“Op een dag realiseerde ik me dat zo’n overheidsfunctionaris een Paulus kan worden. Deze vervolgers kunnen op een dag als Paulus worden en rondtrekken om te prediken. Dat hielp mij om mensen die ons vervolgen niet te haten en mij te realiseren hoe krachtig de genade van God is. Vanaf dat moment ben ik gestopt hen te haten. Als ik nu een beveiligingsofficier zie, zie ik Paulus in hem. Op een dag is hij misschien wel de grootste prediker en zendeling van Soedan.”

De grootste humanitaire ramp ter wereld
De Verenigde Naties waarschuwen dat Soedan geconfronteerd wordt met de grootste humanitaire ramp en vluchtelingencrisis ter wereld. Het conflict gaat alweer het vierde jaar in. Op dit moment hebben ruim 33,7 miljoen mensen dringend hulp nodig. Aanhoudend geweld, systematische tegenwerking van hulp en een infrastructuur die in puin ligt veroorzaken een land in chaos en ongekend lijden.

De honger heeft historisch extreme niveaus bereikt: bijna 19,5 miljoen mensen – ongeveer twee op de vijf Soedanezen – hebben te maken met een ernstig voedseltekort. Van hen verkeren ruim vijf miljoen mensen in een acute noodsituatie en voor ongeveer 135.000 mensen is de situatie catastrofaal. Veertien gebieden, met name in Darfur en Zuid-Kordofan staan op de rand van complete hongersnood. Kinderen zijn bijzonder kwetsbaar. Naar schatting 825.000 kinderen onder de vijf jaar lijden aan ernstige ondervoeding, met levensbedreigende gevolgen. Deze oorlog in Soedan heeft ook een gigantische vluchtelingencrisis als gevolg.

Soedan staat op plek 4 van de Ranglijst Christenvervolging van Open Doors.

Bid mee met Ebrahiem
Ebrahiem vraagt ons om het volgende te bidden:

• Vraag God om Zijn wil te laten gebeuren.
• Bid dat Gods Woord zich door Soedan verspreid.
• Als je bidt om vrede, bid dan om vrede in de harten van de mensen.
• Bid voor de islamitische beweging, dat ze wakker mogen worden.
• Bid voor de kerk in Soedan, dat het zijn rol oppakt om het zout en licht te zijn in deze duisternis.
• Bid dat de christenen de fysieke middelen ontvangen die hen helpen om te overleven, zodat ze Gods Woord kunnen verspreiden.
• Vraag of de kerken zelfvoorzienend mogen worden, zodat ze de gemeenschap kunnen dienen en niet afhankelijk zijn van hulpfondsen.
• Bid dat de vervolgende leiders Paulussen worden en het evangelie gaan delen.

Bid om bescherming voor de harten van de Soedanese christenen, dat ze gegrondvest blijven in Hem en weg blijven bij de duisternis.

Bron: Open Doors